nieuwste artikelen op despeelwinkel.nl

Jantje

Sat, 19 Mar 2011 12:00:00 +0100

Vandaag collecteren de welpen. De welpen van de Scoutinggroep Jan van Hoof in mijn stad. Vier jongens in herkenbare kledij staan in de drukke winkelstaat. Zij dragen een groen overhemdje en een oranje-zwart gekleurde shawl, die onder hun kin bijeengehouden wordt door een leren bandje. Andere zaterdagen spelen zij het verhaal van Jungleboek. In een oud schoolgebouw hebben zij hun nest, samen met Baloe en Bagheera. Maar vandaag gaan ze naar buiten, geld verzamelen om speelplekken te realiseren in de betonnen steden voor alle Jantjes. Als Jantje staat voor alle kleine jongens en meiden: voor de Ali’s, de Windes, de Sterres, de Fatima’s, de Tijmens en de Abdullahs, dan kan ik er mee uit de voeten. Dan wil ik wel wat offeren.

Een van de jonge welpen draagt een gestreken spijkerbroek, zijn bloes is in de vouw en zijn gitzwarte haren staan strak van de gel. Hij heeft bruine ogen en getinte wangen, misschien lijkt hij wel op zijn opa uit het Rifgebergte. Aan zijn voeten puike sportschoenen, ze lijken helemaal spiksplinternieuw.
Hij rammelt met zijn collectebus en kijkt wat onwennig rond. Ondertussen droomt hij vast van Mowgli, die overleeft in de jungle.
Die droom heeft hij deze zaterdagochtend wel nodig, hij wordt bijkans omvergelopen door de winkelende massa. Er zijn uitpuilende tassen en manden, vrolijke fietskarren, boodschappenwagentjes, rollators, aangelijnde stoere honden, druilerige kinderen, haastige moeders, keuvelende vriendinnen en mobielende vaders. De echte jungle is er niets bij.
‘Alstublieft, een collecte. Alstublieft’.
Hij beweegt schuchter zijn bus heen en weer, ik hoor een paar muntstukken onderin. Hier kunnen nog geen trapveldjes van worden aangelegd. Geen wipkippen van gerealiseerd, laat staan, de broodnodige ruimte om te spelen worden aangelegd.
‘Alstublieft, een collecte. Alstublieft’.
Hij kijkt me aan, ik smelt voor de kleine Marokkaan, die zo in Nederland zijn weg probeert te vinden.
‘Hai, waar collecteer je voor?’
‘Yes!’ Zo blij dat er gedoneerd gaat worden.
Triomfantelijk kijkt hij achterom naar zijn Baloe, die ter beschermingvan de troep is meegekomen. Baloe ziet het en knikt goedmoedig.
‘Maar waar collecteer je voor?’ probeer ik nogmaals. Ik wil weten waar mijn euro naar toe gaat, ik ben en blijf een voorzichtige Hollander.
‘Voor Jantje Karton’.
De euro gaat terug in mijn jaszak en pak een briefje uit mijn portemonee en schuif ik in de collectebus.
‘Dank u’. Hij glundert onder zijn petje.
Ineens is hij vol zelfvertrouwen en durft meer. Zijn stem wordt luider en zijn bede krachtiger.
‘Alstublieft, een collecte voor Jantje Karton. Alstublieft’. Ik hoor hem nog wanneer ik bij de groentekraam een pakje vijgen koop en kan een glimlach niet onderdrukken. Gelukkig verbetert niemand hem, ook Baloe is wel wijzer.
In groep vier komt het vast goed. Vandaag is hij gewoon een welpje met een missie, centen verzamelen.
Hij redt het wel, deze Jantje.

Willie, 18 maart 2011

Eieren in de Keizerstraat

Thu, 18 Nov 2010 12:00:00 +0100

Nee, niet zoals de titel doet vermoeden, het is geen lente. Geen Pasen. Het is een donker jaargetijde. Het is eind november. In ons grote familiehuis in Gouda slapen dochters met hun dochters. Met zijn zessen kwamen zij naar de intocht van Sinterklaas. In vol ornaat stoombootte hij over de Hollandse IJssel met een leger aan Zwarte Pieten. Een feest dat zijn weerga niet kent. Nu, na een nachtje slapen, terwijl vroege vogels nog lang niet tsjilpen, worden de kindjes wakker want: kleine meiden van gemiddeld vier jaar zijn spannend. Tenminste, dat fluisteren zij me toe wanneer ik naast hen neer vlei op hun eerste oma-geroep. ‘Oma, ik ben zo spannend’. Ik begrijp het. Beneden hebben zij gisteravond vol overtuiging ontzettend hard gezongen van de maan, de bomen, de boot en de Sint. Zij hebben schoenen gezet met hooi en wortel. Natuurlijk bezoekt de heilig man dit Goudse huis in de Keizerstraat, wat denk je. In de vroege ochtend siert een wit tafellaken, damast geweven, onze lange tafel. Sint heeft allerhande lekkers en cadeautjes achter gelaten. Iedereen blij. Dan onverwacht komt na de zoetigheid de vraag om een eitje. Een heus gekookt eitje, met een beetje zout en een snufje peper.

“Oma, wil je nu een eitje koken?’ In de drukte voorafgaand aan dit Sint festijn was aan alles gedacht, dacht ik. Aan alles. CD's en houten kamelen, ontbijtbordjes en lekkere leesboeken, stabilo’s of gewoon spulletjes. Taai, witte borstplaat, schuimpjes en marsepein deden de rest.

‘Oma, wil je nu een eitje koken?’ Ik had het kunnen weten. Een blik in de koelkast bevestigt mijn vermoeden. IK heb geen eitjes. Wat jammer nu. ’

‘Maar ik kan toch naar de buren?’

Tja, oma woont in een stad, zelfs in de binnenstad van een stad. Niet op het platteland waar naboarschap niet moeilijk doet over eitjes lenen op een zondagochtend om half negen. Daarnaast is het vroeg, druilerig, mistig en kil. Het wegdek nat en glibberig, er ligt een deken van de afgevallen blaadjes onaangeroerd van de nacht. Niemand wil gestoord worden, zo vroeg en zo zondag.

‘Micki, ik heb geen eitjes meer in huis. Misschien heeft Noortje, onze buurvrouw, er wel een paar. Wil je er daar twee gaan lenen?’

Even later stiefelt een kwiek meisje door de straat met een leeg eierdoosje. Trots als een pauw, nog in haar pyama, gaat zij de straat op. Ze voelt zich groot. Tien mistflarden verder kleppert ze met de brievenbus, er is niemand thuis. Micki kent onze straat al vier jaar, even zoveel seizoenen in het kwadraat heeft ze hier gelogeerd, gehuppeld, gewandeld, hinkelhokken getekend en gezwaaid naar iedereen. Daarom gaat ze met veel vertrouwen verder en verder op pad met het lege doosje. Met haar kenmerkende open blik en ontwapende glimlach baant ze zich een weg door haar eigen leventje, nu ook door de onze straat. Argeloos stapt buurman rechts-tegen-over de deur uit. Micki spreekt hem aan.

‘Heeft u voor mij twee eitjes?’

Ik denk dat hij een glimlach niet kan onderdrukken, maar hij heeft een serieuze oplossing. 'Bij het hotel misschien'. Ondertussen, haar afwezigheid duurt me te lang, word ik ongerust. Meisje van zes op zondagochtend in de stad… Ik open de voordeur en zie haar niet. Muizenissen maken een web onder mijn nog ongekamde haren.

“Oma, ik heb er twee, het hotel was open!’ Een glimlach van oor tot oor en met twee hemelsblauwe ogen toont ze mij haar oogst.

Zes minuten later staan warme eitjes op tafel, zit er een glunderend koppie tegenover mij.

‘Ehh, Micki. Naar het hotel?’

‘Ja, natuurlijk want er staat “WELKOM” op de deur. Ik dacht, daar kan ik gewoon naar binnen’.

Nu zwijgt iedereen, oma verslikt zich bijna, opa roert maar even in zijn koffie, tante wendt haar blik af en de mama glimlacht. Hier hebben we geen volwassen antwoord op. Samen ontbijten we nog lang en uitgebreid.Wij, opa Rick en oma Willie prijzen ons gelukkig in een straat waar eitjes op een vroege zondagochtend te leen zijn. Zomaar, midden in een binnenstad die Gouda heet. Willie 17 november 2010

Dromen over Gouda

Wed, 18 Aug 2010 12:00:00 +0100

Het is 2020. Alweer tien jaar geleden dat er een nieuw college in Gouda aantrad dat de citymarketing van Gouda centraal stelde als een middel om Gouda er bovenop te krijgen. En dat College heeft alle succes gehad, dit in tegenstelling tot het kabinet Rutte/Wilders, maar laat ik daar niet over uitweiden........

Ja, het gaat al meer dan tien jaar erg goed met Gouda. Opmerkelijk is dat de diepe economische crisis die het westen teisterde aan Gouda voorbij leek te gaan. Tegen het economisch tij in vonden tal van bouwprojecten toch doorgang. Het nieuwe College van 2010 had goed begrepen dat je juist meer maatschappelijke doelen kunt realiseren als je eerst meer geld verdient. Citymarketing dus. Maar om een lang verhaal kort te maken, laat me eens beschrijven hoe het vernieuwde Gouda in 2020 eruit ziet.

’t Begint al op de rijksweg; via de tweede Coenecoopbrug kom je nu de Goudse Poort binnenrijden. Binnen no time ben je dankzij een groene golf aangeland bij één van de parkeergarages. Eerst zet ik vrouw en dochters af bij het nieuwe winkelcentrum bij het station. Die zijn dolblij met de grote modeketens die daar gekomen zijn. Ik heb (gelukkig) andere plannen. Ik kies voor de parkeergarage op het Bolwerk, omdat ik kamers voor ons besproken heb in het Best Western direct daarboven. Morgen begint het congres, waarvoor ik naar Gouda ben gekomen. Dat vindt plaats in de Gouwekerk en daarnaast in congreszalen in de oude lichtfabriek en het badhuis op de Lange Groenendaal. Zo’n geweldige ambiance dat men uit heel Nederland naar Gouda komt voor congressen. Ja Gouda heeft haar kwaliteiten prima ten gelde gemaakt.
Dat blijkt te meer tijdens de stadswandeling die ik vervolgens maak. Heel de binnenstad is bewegwijzerd met Say cheese-bordjes. Op tal van punten kun je beginnen aan de route die je langs de vele mooie plekken van Gouda leidt. Vanuit mijn hotel word ik eerst naar de Turfsingel geleid. De passantenhaven ligt vol met allerlei schepen en tussendoor krioelen tal van fluisterbootjes en kano’s. Waar komen die vandaan?
Via de Moordrechtse Verlaat loop ik eerst maar eens over het nieuwe plein dat daar gekomen is. Het Westerplein laat de omringende bebouwing schitterend tot haar recht komen. De monumentale pandjes van de Wachtelstraat, maar ook het Kaaspakhuis. Kijk nou, daar is nu een bioscoop in gevestigd. Prachtig dat zo’n prominent gebouw zo’n leuke bestemming heeft gekregen! Misschien kan ik tussendoor nog even een bioscoopje pakken. Eerst die stadswandeling maar eens afmaken. Hoe zal het met de Ligthartschool zijn? Ooit één van de beruchte plekken van Gouda. Kijk eens aan, hier ook al een mooie openbare ruimte gecreëerd: het Ligthartplantsoen en de school zelf heeft een kantoorbestemming gekregen.
Op naar de Garenspinnerij. Maar dit slaat echt alles. De Garenspinnerij en het nieuwe Erasmusplein zijn een centrum voor kunst geworden. Het Kunstpunt Gouda en het jeugdtheater zitten in het Cultuurhuis en via de entree met het Grand Café met terras loopt de kunst door op het plein met mooie beelden, een fontein en zelfs een klein amfitheater, waar een vrijplaats, een speakerscorner, gecreëerd is waar iedereen op mag treden. Vanaf zijn sokkel kijkt Erasmus zelf uit over de Turfsingel en zijn geboortestad. Hij ziet er tevreden uit.
O, dáár komen al die bootjes vandaan! Van de Kleischuur, ook daar weer een drukbezet terras, verhuur van bootjes, vertrekpunt van rondvaarten en ook voorzieningen voor brugwachters en voor de passantenhaven. Geen wonder dat die haven nu zo vol ligt, met zoveel gezelligheid en zulke goede voorzieningen.
En wat is de Turfsingel mooi geworden! Het Bolwerk, de Kop van de Korte Akkeren, Turfsingel, Erasmusplein, Koningshof en het Vest/Raamgebied hebben zich ontwikkeld tot een hoogwaardig, trendy, stedelijk woongebied. Heel gewild. Alle oude panden zijn gerestaureerd en vormen een schitterend geheel met de nieuwe bebouwing, de kades de pleinen en pleintjes.
Natuurlijk hebben ook de Vlamingstraat en de Aaltje Bakstraat geprofiteerd. Tal van Marokkaanse ondernemers hebben hier hun winkels en horeca. Net Chinatown, maar dan op zijn Marokkaans.

Maar ik vergeet het Binnenhavenmuseum bijna. De Rode Leeuw staat er prachtig bij. O, en kijk, net als in Bodegraven zit er nu een stadsbrouwerij in. Rond de Vest ook allerlei fraaie, nieuwe bebouwing en die sloperij is eindelijk verdwenen; ter plekke is nu een hofje met een paar van de oudste huisjes van Gouda, en alweer een terras!
De route leidt me nu langs het Binnenhavenmuseum met tal van mooie oude schuiten via de sluis naar het Schipperswachtlokaal. Er komt juist een oude IJsselaak de sluis binnenvaren. Op naar de Veerstalkade, naar een nieuwe verrassing. Ook daar een en al levendigheid en gezelligheid. Geen drukte van auto’s meer - de zuidwestelijke randweg is immers al lang klaar - maar een rondvaartboot uit Rotterdam, een cruiseschip, een watertaxi naar Rotterdam en de Drechtsteden; o, en daar ligt ook nog een schouw voor rondvaarten door de Krimpenerwaard. Die gaat dan natuurlijk door de gerenoveerde Stolwijkersluis.
Ook hier weer volop mensen op de kade genietend van een drankje, een hapje en het uitzicht. Uitzicht, warempel, de koudasfaltcentrale is verdwenen! Eindelijk heeft Gouda zijn mooie uitzicht op de Krimpenerwaard terug. Op de plek van de verdwenen asfaltcentrale is nu een stadstrand aangelegd. Reuzegezellig en hip, het ligt tjokvol.
En daar aan de overkant – daar zat Ben Overkamp toch? – dat moet dat nieuwe restaurant zijn waarover ik pas las in Lekker. Nu al zijn eerste Michelinster en mogelijk op weg naar zijn tweede. Je hebt daar het mooiste uitzicht van Nederland, uitzicht over Gouda. Ik had daar eigenlijk moeten reserveren, want ze zitten al maanden van tevoren vol.
Wat is de Veerstal toch mooi. Verrek, er zijn weer een brug en een sluis naar de oude haven! En ook daar tal van kano’s en wat zijn dat nou, trapkano’s, fluisterkano’s, bestaan die ook al?
En weer een verrassing, geen geparkeerde auto’s meer op de West- en Oosthaven, dan zullen de Hoge en Lage Gouwe ook wel (parkeer)autovrij zijn. In de plaats van die auto’s is er nu alle ruimte voor stalletjes, schilders, tekenaars, terrasjes en restaurants. Tsjonge, wat een volk. Alle talen kun je hier horen. Chinees, Japans, Arabisch, enz. Gouda is tenslotte over heel de wereld bekend. De ene na de andere groep toeristen, begeleid door een gids.
Hoe zal het in het Houtmansplantsoen zijn? De molen de Punt torent hoog uit boven de machtige bomen van het plantsoen. Zullen er nog concerten worden gehouden? Jawel, nu zelfs wekelijks. Ja Gouda, heeft echt werk gemaakt van het vermarkten van zijn binnenstad. En kijk, je kunt nu via de gracht van de Vijverstraat doorvaren naar de Fluwelensingel. Vandaar al die kleine bootjes, je kunt echt de hele stad door en rond varen.
Op naar de oudste stukken Gouda, rond de St. Jan. Wat is het daar toch onwaarschijnlijk mooi. Je waant je in de middeleeuwen. Alleen is het water in de grachten nu schoon – ze worden weer geschuurd – en varen er allerlei kleine huurbootjes onder de Dubbel Buurt door en langs de kerk. Dat water is zo schoon, je zou er zo bier van kunnen maken. Bier! Je krijgt wel dorst van al dat lopen. Eerst maar eens een terrasje pikken. Die stadswandeling maak ik nog wel af.

En wie zitten daar op het terras? Vrouw en dochters. Met tassen vol inkopen en verhitte hoofden zitten ze bij te komen op het terras aan de Cappenerhof. Enthousiast vertellen zij hoe leuk Gouda wel geworden is. De leukste winkels en winkeltjes, bij het station, in het ambachtenkwartier en of ik de delicatessenshops rond de Wilhelminastraat al gezien heb!

Genietend en heel tevreden neem ik een grote teug van mijn glas heerlijk Gouds bier...

Kattenjamboree

Thu, 10 Jun 2010 12:00:00 +0100

Vanuit ons keukenraam hebben wij een riant uitzicht. Op bomen en braamstruiken, op vogels en vooral op katten! Katten in soorten en maten, mannetjes en vrouwtjes, van gitzwart tot roomwit. Rode, bruinige en gelapte. Zij hebben hun domicilie zomaar midden in onze oude binnenstad. Een braak terreintje, ongerepte natuur, van enkele tientallen vierkante meters om te spelen, te jagen, te verpozen. Om kattenkwaad uit te halen. Groen is er genoeg, in de winter steken kale takken de lucht in, maar nu, volzomer geeft het bladerdek alle privacy voor de Siepjes, de Mimi’s, de Tommen en de Grijsjes uit de buurt. Om dit ruige kaveltje, grenzend aan het Pottenbakkerssteegje, staat een hoge schutting. Te glad om met poezennageltjes te beklimmen. Maar wat een geluk voor deze viervoetertjes dat Gouda op drassige ondergrond is gebouwd. Een verzakte stoeptegel is namelijk de poort geworden tot dit poezenparadijs. Ook is er een heuse portier, Baaskater. Dikke staart, dunne oogjes, doordachte pose: Baaskater houdt de wacht. Hij is groot, doorgaans gezwollen van opwinding en vooral heel aanwezig. Liggend voor het gaatje beslist hij onverschrokken wie er wel en niet naar binnen mag. Siepje, voorzien van lapjes en een wit voorpootje lijkt zijn liefje. Knorrend van genoegen gaat Baaskater opzij, Siepje schrijdt zelfbewust naar binnen. Zij weet maar al te goed dat ze gezien wordt. Zien en gezien worden is ook ‘des poes’. Baaskater staat even op, rekt zich uit en geeft vrije doorgang aan zijn oogappeltje. Poseert zich dan opnieuw, als een schildwacht voor een kasteel. Hij doet zijn ogen toe, maar blijft op zijn hoede, zijn snorharen trillen. Heel zacht, op poezenvoetjes, nadert ‘zij’ van drie huizen verderop. Een rood leren bandje siert haar delicate nekje, een belletje kondigt haar voorgenomen bezoek aan. Traagzaam, zij is van stand, ruikt zij aan de klimop bij de entree. Zij draalt, zij wikt en weegt. Zij wil zo graag, maar weet beter. “Miiiauwww”, Baaskater ziet haar ook wel zitten en tegen zo’n lokroep is geen poes bestand. Haar hart wint het van de rede, ineens sjoept ze vierklauwens naar binnen. Door het kleine gaatje tussen schutting en stoeptegel. De dikke kater, gelukzalig in het zonnetje, mijmert verder. Over zijn harem in dit maagdelijke gebiedje. Over minnekozen en kroelen. Soms gaat het anders. Dan is er een kaper op de kust, de Kaperkater. Daar moet onze Baaskater niets van hebben. Bijgeval zo’n heerschap zich aandient, is het sissen en snuiven niet van de lucht. Staarten worden volumineus, pootjes gaan omhoog en geursporen worden aangelegd. Jolig is anders. Terwijl ik in alle rust mijn tuinboontjes dop, sla ik deze gebeurtenis gade. Kaperkater versus Baaskater. Haren vliegen in het rond, ruggen zijn gekromd. Aloude archetypes, vechtend voor mijn keukenraam. Wanneer in de avond de maan en de sterren met hun schijnsel de kattenjamboree verlichten, hoop ik dat ze allemaal een plezierig plekje hebben gevonden. In Gouda, in mijn straat, in de Keizerstraat, naast de Pottenbakkersteeg.

Een boom valt niet bij de eerste slag

Fri, 05 Mar 2010 12:00:00 +0100

Meradj Ghousi laat zich niet zo gauw klein krijgen. Ongeveer een jaar geleden opende hij een kleine galerie in de Keizerstraat met schilderijen van Afghaanse kunstenaars. Maar ook Meradsj ondervond de gevolgen van de financiële depressie in ons land: de hand op de knip en dagelijkse leeftocht gaat voor kunstaankopen.

Niet getreurd, onze Afghaanse gast, drie huizen verderop, telde zijn knopen en bedacht een nieuw plan.

Met bravoure en furore heropende hij zijn zaak, geeft zijn droom een tweede kans. Hij tentoonstelde kunstwerken afgelopen weekend in de Agnietenkapel.

Nu niet alleen kunst met een Grote K, maar ook mooie armbanden, kettingen, ingezet met stenen, groot en klein van Lapis lazuli, intens azuurblauw.

Royale eigenschappen dicht men deze halfedelsteen toe. Lapis lazuli schept innerlijke vrede, maakt wijs, laat de bezitter objectief zijn, bevordert de creativiteit, is positief voor vriendschappen en liefdesrelaties, verheldert de geest, vormt eerlijke en oprechte overtuigingen, schenkt verlichting. En nog wat meer…

Voor ruim onder tien euro ben ik een gelukkig bezitter geworden van twee sieraden om nek en pols, neem alle kwaliteiten op de koop toe. Wie weet.

Saravan Galerie
dinsdag-vrijdag 13 uur-17 uur
zaterdag: 9 uur-17 uur
Keizerstraat 47
2801 NJ Gouda
0182-600205
www.kabulgallery.com